My Life

هفت هشت سالم بود سر میز نهار مادر به برادر گفت همه میمیرند ...ما هم میمیریم ! من که خب چیزی نمیفهمیدم یک آن دلم رفت .. اشکم درآمد .. مادر بلند شد رفت سر اجاق من هم هراسان به دنبالش ! بغلش کردم گفتم مادر نمیر تو رو خدا .. حالا گریه نکن کی گریه بکن ! برای اینکه مادرم دور از جانش نمیرد خودم را داشتم...

وقتي مي گم هيچكس، يعني دقيقا هيچكس. روزاي زيادي بايد بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودش هست و خودش. تا باورش بشه از بقيه، جز يه اسم و چندتا خاطره ي كوچيك چيزي براش نمي مونه. بيست سال چهل سال هفتاد سال زندگي، فقط براي تلمبار كردن اسم روي اسمه. براي جايگزين كردن خاطره جاي خاطره. اما حاصل جمع همشون صفره. يه روز مي شيني عمرت رو ورق مي زني، سير تا پيازت رو واسه خودت تعريف مي كني... اينجاس كه مي فهمي، چقدر براي هيچكس نگران شدي چقدر براي هيچكس غصه خوردي چقدر براي هيچكس دلتنگ شدي چقدر براي هيچكس دعا كردي چقدر براي هيچكس بووووووودي.... به خودت مياي، به اطرافت نگاه...