من...!

میدونی مرد ؟

از یه جایی بعد دوره ی اینجور عشقا میگذره؛

فلان ریمل و فلان خط چشم و کدوم لباسم با کدوم شالم سِته

و وقتی نشستم

رو به روش دستمو چجور بذارم زیر چونم و باکدوم زاویه بخندم

که بیشتر دلش بلرزه!

قشنگ بودن خوبه ها؛

ولی تهِ تهش اونی میمونه

که داغون و خسته و لهتم دیده.

عرق ریزون تابستون با ارایش ریخته و موهای فرخورده

و صورت خیس و کلافه باهاش دوئیدی،

باهاش خندیدی،

باهاش غر زدی

به هرچی گرما و آفتاب کوفتیه

و برف ریزون زمستون

با صورت سرخ و سفید پیچیده شده لای شالگردن که ازش

فقط دوتا چشم مونده دلت گرم شده کنارش.

میدونی مرد؟

آدم مگه چی ازین دنیا میخواد

جز اینکه یه نفر داغون و له و خستشو هم بخواد؟

که داغون و له و خستم

که باشه بتونه باهاش بخنده

و مهم نباشه

اگه ریملش ریخته

یا رنگ رژش رفته یا لباسش لک شده

و با معشوقه های باپرستیژ توی کتابا زمین تا آسمون فرق داره!

آدم ته تهش تنهاییشو با اونی تقسیم میکنه

که خیالش راحته

کنارش هرجوری هم که باشه،

"خودشه"...

وگرنه خیابونا پره از آدمایی که انگار بازیِ

"کی از همه قشنگتره؛

من من من من"

راه انداختن.

حالا تو با آرومترین صدایی که از خودت سراغ داری بپرس

"کی از همه ی دنیا بیشتر منو میخواد؟"

به شرفم قسم

اگه بلندتر از همه داد نزدم:

"من!"

#نازنین_هاتفی
_________________________

سلاااااام به همگی

بعد از یه مدت تقریبا طولانی اومدم

دلم براتون تنگ شده بود حسابی

شماهم که نامردی نکردین نه کامنتی نه چیزی...

حال دلتون چطوره؟!

پ.ن:چرا وبلاگاتون رو میبندین و میرین ؟